“De keuze voor een school heb ik best even voor me uitgeschoven”

“Mam, mag ik vandaag dan naar school?”  vraagt onze oudste zoon al een paar weken wanneer hij wakker wordt. “Nee lieverd, nog een paar nachten slapen en dan is het zover”.  Hij kan niet meer wachten. Hij kijkt er naar uit.  Naar de dag hij ‘een grote jongen’ zal zijn en naar school mag gaan. Ook niet zo gek, want nu Sam 4 jaar is geworden vraagt bijna elke persoon die hij tegenkomt aan hem: “En, zit je al op school?”

Wat vinden wij belangrijk aan een school?

Ik vind het allemaal nog wel even goed zo. Ik geniet extra van de momenten samen thuis. En van het rustig opstaan, zonder dat we ergens op tijd hoeven te zijn.  Eerlijk gezegd heb ik “de grote keus” ook best even voor me uitgeschoven. Het kiezen van een geschikte basisschool vond ik wel een zoektocht. Ik ging nadenken over vragen als “wat vinden wij belangrijk in een school? Heeft Sam uitdaging nodig of kiezen we voor veiligheid? De school die we gaan kiezen kan wel bij onze oudste passen, maar hoe is dat voor onze andere kinderen?”

Voor mijzelf waren er een aantal belangrijke dingen die ik meenam in mijn overweging. Ik wil graag dat mijn kind naar een school gaat waar gebeden en waar over God verteld en gesproken wordt. Ik wil graag weten hoe de school denkt over methoden en spelen in de kleuterklas. Zelf vind ik het heel belangrijk dat een kleuter in groep 1 en 2 nog lekker veel kan spelen. En dat nog niet te veel toetsen worden afgenomen. Ook vind ik het belangrijk dat een leerkracht in de lessen ruimte geeft voor het kind. Dat wil zeggen dat niet alleen de methode de leidraad is, maar ook ingespeeld wordt op onderwerpen die het kind inbrengt.

Mijn man en ik hebben twee scholen uitgekozen die bij ons huis in de buurt staan. We hebben bij beide scholen gekeken en gesproken met de directeur en/of leerkracht. We hebben de sfeer geproefd en vragen gesteld. Het lastige was, dat beide scholen plus en minpunten hebben. Uiteindelijk heeft de sfeer van de school de doorslag gegeven in onze keuze. Mijn man en ik kregen beide een goed gevoel bij een van de scholen, omdat het ons aan onze vroegere basisschool deed denken.

Het is zover: zijn eerste schooldag

En dan is de dag aangebroken. De eerste schooldag van Sam. Bij de voordeur maken we zijn ‘eerste schooldag foto’ en dan gaan we op pad. Mijn man en ik hadden besproken dat ik hem mocht brengen. Waarschijnlijk omdat we allebei weten dat het voor mij meer ‘een ding’ is dat mijn oudste nu zo groot is en dat hij naar school gaat. In de klas mogen we samen op zijn stoel gaan zitten. Als de bel gaat mag elk kind zich voorstellen, zingen we liedjes en bidt  de juf voor de dag.

Het moment van afscheid nemen komt sneller dan verwacht. De kinderen lopen achter de juf aan naar buiten en mogen zwaaien. Ik geef Sam een kus en op dat moment roept de juf: “Kom, we doen wie als eerste bij de rode lijn is!” Sam houdt wel van een wedstrijdje en sprint achter de juf aan naar de andere kant van het schoolplein. Hij kijkt niet meer om.

Op dat moment overvalt het me ineens. Nu is het moment dat ik weg moet gaan. Ik ga me ineens zorgen maken: hoe zal hij het doen vandaag? Juf heeft nog helemaal niets verteld over hoe alles gaat in de klas. Hoe weet hij nu waar  de wc is? En weet hij wel hoe de juf heet? Ik blijf nog even staan om te kijken of hij naar me zoekt. Dat doet hij niet. Moet ik nu blij of teleurgesteld zijn? vraag ik me nog af. Ik loop naar huis en onderweg voel ik een paar tranen. Het echte loslaten is voor mij nu begonnen. En dit zal ook zeker niet het laatste moment voor mij zijn.

Hij doet het super goed!

Nu, een paar weken later, hebben we ons eerste 10 minuten gesprek over Sam. Ik voel me trots als de juf zegt dat hij het super goed doet op school. Hij weet steeds beter hoe alles in zijn werk gaat in de klas. De school, de manier van werken en leren past bij Sam. Het is leuk om te zien dat hij al veel heeft geleerd. Hij kan de rits van zijn jas dichtdoen, kleedt zich aan en uit met gym, herkent ineens letters en cijfers en komt met liedjes thuis.

Net als met het afscheid nemen, moet ik misschien nog wel meer wennen dan Sam. Aan het nieuwe ritme in de ochtend, de speelafspraakjes, de ouderavonden en de momenten met alle ouders op het schoolplein. Maar op het moment dat hij in groep 8 zit, zal ik er vast wel aan gewend zijn!

Gastblogger Janita Stoorvogel is moeder van twee jongens en een pasgeboren meisje. Ze is getrouwd met Paul,  werkt bij een sportorganisatie, is pedagoge en zingt graag. Haar oudste zoon gaat sinds de zomer naar school, een hele stap! Vrijdag lees je haar tips hoe je een keuze maken voor een school kunt aanpakken.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *