Mijn eigen fijne eilandje

Ik start maar direct met een bekentenis: toen ik dit blog begon met schrijven dacht ik dat het voorval van maandag een positieve uitkomst zou hebben. Dus ik zou jullie vandaag vertellen hoe ik het had aangepakt in een mooie onderbouwde blog. Dat ga ik ook wel doen, maar even niet omdat ik nou zo goed gehandeld heb in deze situatie. Op zich deed ik het best oké, maar nu ik me er wat meer in verdiep zie ik ook andere mogelijkheden. (Dat is trouwens vaak zo met opvoeden, er is niet één manier van goed opvoeden).

Oké, het voorval eindigde dus in de crèche met mijn mond vol tanden en de brutale “NEUJ” suisde nog in mijn oren. Ik probeerde mezelf te kalmeren, ritste Anouks jas rustig dicht en zei tegen mezelf dat ik me niet zo van m’n à propos moest laten brengen. Ik kon er best wat van zeggen, ik had tenslotte ook de verantwoordelijkheid voor de crèche-ruimte? “Eh dames en heren, als jullie zo meteen weg gaan is het hier gewoon weer opgeruimd zoals het was, oké?!” zei ik ferm. En toen klonk er een braaf “oké”.

Dan hoef ik de confrontatie ten minste niet aan. Lekker makkelijk!

Zo. Mijn doel was bereikt: het speelgoed werd weer opgeruimd. En ik had mijn verantwoordelijkheid genomen! Tsjakka!

Nou ja… ik durfde niet te blijven wachten totdat het ook daadwerkelijk werd opgeruimd… Wat als het niet werd gedaan en ik nóg een keer moest ‘ingrijpen’? Snel liepen we naar onze fietsen.

Dit was niet alleen laf gedrag, ik reageerde ook alsof op mijn eigen eilandje leef.

En dat terwijl ik in een kerk was, een plek waar we sámen leven. Net als de dagelijkse samenleving in onze buurt. Samen leven, dat stopt niet bij míjn verantwoordelijkheid. We zijn met elkáár verantwoordelijk voor deze samenleving. Daar gaat het om!

Dit korte filmpje geeft dat mooi weer. Het filmpje is al uit 2010, maar spreekt mij nu erg aan.

In het filmpje zegt Micha de Winter (hoogleraar pedagogiek): “dat mensen eigenlijk zo geïndividualiseerd zijn, zo met zichzelf bezig, dat ze eigenlijk het gevoel hebben van ‘ja, de kinderen van iemand anders, dat is hun verantwoordelijkheid’.”

Schadelijk voor je kind is dat. Hij zegt dat er zoveel gebeurt in je omgeving, dat je niet meer op alles kunt letten. De boodschap die De Winter meegeeft is: we moeten als ouders meer met elkáar communiceren.

Precies daar ontbrak het mij aan. Ik wist van een aantal gillende rond rennende kinderen best wie de ouders waren. Waarom heb ik hen er niet over gesproken? Ik denk omdat ik het soms zo fijn vind om lekker op mijn eigen fijne eilandje te blijven. Dan hoef ik de confrontatie ten minste niet aan. Lekker makkelijk.

Maar we leven toch sámen? Ook als opvoeders. Dus als ik dan van mijn eilandje stap, misschien doen anderen dat dan ook naar mijn kind toe. Daarmee wordt ik juist geholpen, want ik kan niet op alles letten (zelfs niet met één kind!).

We moeten ons verantwoordelijk voelen voor elkaar en elkaars kinderen, dat is wat Micha de Winter zegt. En ik ben het wel met hem eens.

Ik moet toegeven dat het me wel wat moeite kost, ook om het liefdevol te brengen in plaats van bemoeierig over te komen. Maar zolang ik me daarvan bewust ben, kom ik een heel eind.  En als we samen opvoeden dan is dat toch veel makkelijker dan alleen?

 

Kun jij je hierin vinden? Ik ben benieuwd naar jouw reactie.

2 antwoorden
  1. Tim
    Tim zegt:

    Samen opvoeden. Daar voel ik me goed bij als ik me ook goed voel bij de andere ‘ouder’ zijn aanpak. Maar ik voel me ook lichtelijk bezwaard als ik een kind van een ander gekke dingen zie doen.. Ik ga dan liever niet opvoeden, maar spreek liever de ouder zelf aan.

    Beantwoorden
  2. Gerrie
    Gerrie zegt:

    ..tenzij de ouder in geen velden of wegen te bekennen is. Mooi filmpje waar ik me goed in kan vinden.
    Nu nog doen 😬
    En ja …’t is de toon die de muziek maakt

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *