Een toetje hoort erbij

Ik wilde nooit dat eten een gedoe zou worden zoals bij mijn zusjes. Mijn ouders hebben het heel goed gedaan, hoor. Ze waren liefdevol en hebben het per situatie en kind anders aangepakt, zoals op dat moment goed leek. Ik wilde gewoon dat mijn kinderen wel alles zouden eten en dat we dan samen zouden genieten van het eten. Bij vrienden van ons zag ik hoe het anders kon, zij deden zo’n nieuwe methode. Dus toen Anouk zou beginnen met haar eerste hapjes begon ik me meer te verdiepen in die methode en eten met baby’s.

Het is geen prestatie als je kind veel eet en het is ook niet slecht als je kind iets niet lust

Iemand raadde mij toen een boek van Stefan Kleintjes, die je misschien kent als de borstvoedinggoeroe van borstvoeding.nl, aan. Hij stelt dat de maaltijd primair een sociaal moment is en dat eten gezellig en leuk moet zijn. Als een kind geen zin heeft om te eten dan hoeft dat ook niet. Je hebt zelf ook wel eens wat minder trek. Die gedachte was voor mij echt een hele verademing. Toen Anouk nog heel klein was, was ik er bang voor dat ze niet genoeg zou krijgen. Maar als ze een keer wat minder krijgt is dat helemaal niet erg, volgens Kleintjes. Ze kan er best nog een poosje tegenaan en ze had tenslotte nog de borstvoeding (aangevuld met kunstvoeding), dus te weinig zou ze niet krijgen. Een kind kan best een dag zonder of met minder eten, maar wanneer het structureel zo is, is het verstandig een arts te raadplegen. Het is volgens Kleintjes wel belangrijk dat je kind ook tussendoor fruit, groente of granen kan eten. Dat moet dan ook de hele dag door beschikbaar zijn, door een schaal met worteltjes, druiven en stukjes brood op tafel te zetten bijvoorbeeld. Een glas water is ook goed.

Voor mij was het ook een nieuwe gedachte dat als je wilt dat je kind veel verschillende dingen eet, je er zelf geen oordeel over moet geven. Het is geen prestatie als je kind veel eet en het is ook niet slecht als je kind iets niet lust. Je lust zelf ook wel eens iets niet. Ook als je je ene kind prijst, kan het andere kind het idee krijgen dat hij het fout doet. Het gaat er vooral om dat het eten een moment is waarin je aandacht voor elkaar hebt en niet een moment waarop je elkaar terecht wijst.

Vanuit dat oogpunt zijn bijvoorbeeld toetjes niet optioneel, zo van “als je je bord leeg hebt krijg je een toetje”. Nee, je kind krijgt gewoon wat er op tafel staat en als je normaal na het eten een toetje doet, krijgt je kind het dan ook. Als ze het eten niet lusten of willen, dan is het vandaag even minder eten. Het is niet pedagogisch om je kind te belonen of te straffen met het krijgen van eten wel of niet. Eten is een basisbehoefte, geen middel om op te voeden. Gelukkig staat er altijd nog dat bord met groente en fruit op tafel.

Stiekem geniet ik er dan net zo van als mijn vader, maar dat houd ik lekker voor mijzelf

Aandacht voor het voedsel, zonder waardeoordeel, vindt Kleintjes belangrijk. Eten met je handen past daar ook helemaal in. In plaats van dat het eten allemaal al geprakt is in potjes, zegt Kleintjes dat je het eten in handzame stukjes moet aanbieden. Zodat het kind ook leert te onderscheiden welk eten hij binnenkrijgt. Op zo’n manier kan het kind het eten kan voelen, ruiken, proeven, zien – alle zintuigen werken mee tijdens het eten. Het is een hele sensatie én educatieve ervaring. Ik merkte dat Anouk het vanaf het begin aan leuk vond om fruit en broccoli met eigen handen te eten. Voorzichtig voelde en proefde ze het voedsel. Nu nog steeds bij elk nieuw product – en bij elke eerste hap van de maaltijd – moet ze het zelf even onderzoeken. Wat ga ik precies eten? Even testen en dan goedkeuren. Soms vindt ze het de eerste keer nog niet lekker, maar de tweede of derde keer wel. Kleintjes zegt dat je het elke keer moet blijven aanbieden, wellicht dat het een keer in de smaak valt. Je kunt ook twee verschillende groenten serveren, dan heeft je kind iets te kiezen en het is voor jezelf ook lekker.

Volgens Kleintjes moet je het kind ook de gelegenheid geven om te experimenteren en niet bang zijn dat ze op hun tiende nog met een slab om hoeven zitten. Je blijft ook een voorbeeldfiguur aan tafel, dus het eten met bestek nemen ze vanzelf over.

Het grote voordeel van deze methode voor ons is dat Anouk heerlijk haar gang kan gaan en wij mét haar kunnen eten in plaats van erna. Wij kunnen gezellig kletsen en Anouk doet gewoon mee. Sommige dingen van Kleintjes laat ik even voor wat het is, ik heb niet alles over genomen. We doen het ook gewoon op onze eigen manier. En ja, ook Anouk is soms gewoon niet lekker of ze heeft geen zin of ze zeurt aan tafel (over gedoe gesproken). Dan zijn het niet altijd gezellige tafelmomenten. Ach, wij zijn zelf ook niet altijd in de mood. Maar over het algemeen is het de moeite waard. Het is zo leuk om te zien hoe Anouk aan het eten is en hoe ze zelf ontdekt en ze eet nu al zoveel verschillende dingen! Stiekem geniet ik er dan net zo van als mijn vader, maar dat houd ik lekker voor mijzelf.

 

Bron: Stefan Kleintjes; Eten voor kleintjes (2016)

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *